Miscommunicatie met social-media-experts

Communiceren is 2-richtingsverkeer. Soms sta je plotseling in een straat voor 1-richtingsverkeer. Of nog erger: een weg die doodloopt. Vorige week had ik een poging tot een gesprek met een zelfbenoemd social-mediaexpert: een autodidactische  computernerd. Na 1000 tweets in één maand en 20 filmpjes op Youtube en Facebook was hij uitgegroeid tot een kenner bij uitstek. Hij ratelde maar door, zonder te luisteren. Kreet, na kreet, na kreet. Ik zuchte, zuchte en zuchte. Ik probeerde af te stemmen op dezelfde golflengte. Helaas. Ik hoorde, ik zag en ik zweeg.  

‘Jongen, jij durft niet out of the box te denken’.

‘Ik voel me gewoon prettig op de gebaande paden. Dat is toch niet zo erg?

‘Natuurlijk wel. Met jouw competenties is dat echt below zero’.

‘Je moet doen waar je goed in bent’.

‘Nee man. Je mist the spirit om buiten je comfort zone te acteren’.

‘Ik voel me anders heel prettig bij tekstschrijven en communicatieadvies’.

‘Je leeft niet meer in de nineties, kerel. Grow up’.

‘Wat mankeert er dan aan mijn werkwijze?

‘Je speelt te weinig in op brands en trends’

‘Hoezo? Een weblog is toch helemaal van deze tijd?’

‘Vind je? Jouw virals missen de want-to-see-again-factor’

‘Ik krijg anders leuke reacties op Communicatie met een knipoog’.

‘Je moet veel meer clickable headers plaatsen’

‘Wat moet ik doen?’

‘Maak je content mobiel, funny en interactief’

‘Misschien ben jij niet de persoon die ik zoek’

‘Dat denk je maar. People love my strategy!’

‘We voelen elkaar niet aan’

‘Zeg je nou dat een partnership een bridge to far is’

‘Precies. Een brug te ver. Dat is een terechte constatering’

‘Zo word je blog dus nooit een creative shop met multidisciplinaire line up’.

‘Hoeft ook niet’

‘Are you sure?’

‘Zeker weten´.