Netwerken is geen ticker tape parade

Afgelopen weekend ontving ik van een netwerker pur sang een uitnodiging om te linken op LinkedIn. Normaal gesproken hoef je alleen op de knop ‘bevestigen’ te drukken en klaar is Kees. Nu was de vraag of ik hem wilde uitnodigingen. De reden: hij was de limiet van 3000 uitnodigingen in 2010 al voorbij. Even begon het te duizelen in mijn hoofd. Sinds mijn entree op LinkedIn in 2007 heb ik dit aantal nog niet verstuurd. Doe ik iets niet helemaal goed of blijf ik vasthouden aan mijn eigen manier van netwerken?

Kwaliteit of kwantiteit?

Waarom hebben sommige ondernemers meer dan 500 contacten en andere niet? De kwaliteit van je netwerk laat zich niet afmeten aan het aantal contacten. Natuurlijk is een bepaald volume noodzakelijk om anderen te kunnen helpen. Waar die kritische grens precies ligt, kan ik niet zeggen. Die is voor iedereen verschillend. Zoek je voor elke vraag een antwoord en voor elk probleem een oplossing? Dat lijkt me een bijna onmogelijke opgave. Voor mij zijn binding en affiniteit met mensen en hun ideeën veel belangrijker. Vanuit die invalshoek probeer ik te netwerken. Het aantal contacten groeit gestaag. Voordeel van deze geleidelijke groei is dat ik het overzicht behoud en dat ik 80% van mijn contacten persoonlijk ken en dus kan helpen. Zelf met een tekst, een advies of een training. Of door andere ondernemers te introduceren.  Daarvoor zijn 3 NLP-coaches, 4 reclamebureaus en 2 pensioenadviseurs voldoende. Meer van hetzelfde levert uiteindelijk  minder op.    

Uitnodiging: persoonlijk of standaard? 

Natuurlijk schuilt de kracht op LinkedIn in de tweede en misschien wel derde schil. Komen deze contacten voor mij  binnen handbereik als ik de contacten in de eerste schil nauwelijks ken? Daar geloof ik niet in. Een uitnodiging is voor mij persoonlijk en niet standaard. Streef je naar zoveel mogelijk contacten? Dan strooi je met online visitekaartjes alsof je deelneemt aan een  ticker tape parade.  Contacten leg je met een persoonlijk verhaal. Als een verhaal je aanspreekt, ontstaat een klik. Meestal is daar meer voor nodig dan het standaard regeltje ‘I’d like to add you to my professional network’.  Zelfs als je iemand al kent, maakt een persoonlijke uitnodiging meer indruk. Dat zegt iets over jezelf en over hoe je wilt netwerken. 

Horen of luisteren?

Bij netwerkbijeenkomsten gebeurt precies hetzelfde? Ik krijg kaartjes in mijn handen gedrukt als ik nog niks verteld heb. Ondernemers die direct strooien met kaartjes luisteren niet. En laat dat nu net de basis van netwerken zijn: actief luisteren. Netwerken start met de juiste vragen stellen. Om de juiste vraag te stellen, moet je kunnen luisteren. Even niet jezelf op de eerste plaats stellen. Maar je verdiepen in de ander. Dat lijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Voor mij schuilt hierin de kracht van de echte netwerker. Zover ben ik zelf nog niet. Maar ik ben wel op de goede weg. Collega-netwerker Fred Rommens heeft over actief luisteren een interessante blog geschreven.