Ben jij een paradijsvogel op papier?

In het laatste jaar van mijn opleiding Nederlands volgde ik een workshop ‘Sollicitatiebrieven schrijven’. Doel was om 2 brieven te schrijven. Een brief op basis van een advertentie en een open-sollicitatiebrief. Voor de tweede categorie leverde ik de brief in waarmee ik mijn stageadres ‘aan de haak had geslagen’. Mijn docent fronste zijn wenkbrauwen, haalde een keer diep adem en zei toen: “Je denkt toch zeker niet dat ik deze brief serieus ga nakijken?” Verbouwereerd vroeg ik: “Waarom niet?”. Hij antwoordde: “Dit is geen sollicitatiebrief!” Even was ik stil. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en zei toen: “Dankzij deze brief heb ik wel 8 maanden stage gelopen bij een grote uitgeverij”.

Laat borstklopperij aan gorilla’s over

Na mijn studie Nederlands kon ik niet direct als tekstschrijver de kost verdienen. Daarom werkte ik 20 uur per week bij een telemarketingbureau in het centrum van Tilburg. Van 9 tot 13 uur was ik bezig met ijskoude acquisitie: particulieren van 21 – 65 jaar interesseren voor een brochure over een levensverzekering, bedrijven overtuigen van de meerwaarde van een EHBO-koffer en  Groningse huishoudens een proefabonnement van het ‘Dagblad van het Noorden’ aansmeren.  Bij de derde opdracht konden mijn zachte G en de Groningse tongval het maar niet eens worden. Tot een student de vinger op de zere plek legde: ‘Hoe kun je je nu vanuit Tilburg inleven in wat er hier Groningen gebeurt?”

Eerlijkheid duurt het langst

Als klein jongetje van 8 jaar keek ik erg op tegen de grotere jongens uit de buurt. Ik durfde dan ook geen ‘nee’ te zeggen toen de tieners Hans en Toon me voorstelden om vuurtje te gaan stoken. Ik vond het heel spannend, want ik was duidelijk toe aan zo’n groter klusje. Jammer genoeg werden we op heterdaad betrapt door een gemeentewerker. Thuis verdraaide ik de waarheid, bang om straf te krijgen van mijn ouders.  Die straf kreeg ik uiteindelijk toch, want de gemeentewerker had mijn vader ingelicht. Mijn moeder was echt boos, want zij hield niet van liegen. Als ik terugdenk aan dit hachelijke avontuur hoor ik haar nog zeggen: ‘Eerlijkheid duurt het langst, jongen’.

De G van G.E.I.S.E.R. staat voor ‘Geven’

Zes jaar geleden raakten mijn vriendin en ik in de Marokkaanse kustplaats Essaouira in gesprek met 3 vrienden. Op het terras voor de burcht ontstond een levendige discussie over literatuur, de Islam, de liberale wind die door Marokko waaide en reizen. Een van de mannen – Youssef – was tot tranen geroerd door zoveel openhartigheid. De volgende dag kreeg mijn vriendin zijn favoriete boek (Le pain nu) cadeau: als blijk van waardering voor het gesprek en als inspiratiebron. Mijn vriendin was op haar beurt ook ontroerd. Zelf kon ik maar één conclusie trekken: het is veel leuker om te geven dan te nemen. Zeker op onverwachte momenten.

Blog verslaat advertorial!

Zakelijke magazines of bedrijfsbladen: ze schoten enkele jaren geleden als paddenstoelen uit de grond. Als tekstschrijver vond ik dat een prima ontwikkeling. Zo kon ik volop ervaring opdoen in het schrijven van advertorials.  Mijn bankrekening was er wat minder gelukkig mee. Per pagina kreeg ik nog net niet het salaris van een slaaf of een horige. Mijn opdrachtgevers hadden een andere mening. ‘Zie het als een vorm van betaalde acquisitie’, hoor ik de uitgever van één van deze bladen nog zeggen.  Met deze opmerking kon hij het gevoel dat bij mij overheerste niet wegnemen. Samen met de fotograaf ploegde ik zijn akkers om, terwijl hij vanuit de toren van zijn kasteel op ons neerkeek.

Koude acquisitie is schieten met hagel

Succesvol ondernemen gaat gepaard met vallen en opstaan. Waarom ik 15 jaar geleden – bij de start van Andries tekst & advies – direct in een val trapte, wijt ik nu aan onwetendheid. Met zorg had ik een originele acquisitiebrief opgesteld om mijn nieuwe tekstbureau onder de aandacht te brengen. Ik was niet voor één gat te vangen. Daarom liet ik de brief nakijken door mijn stagebegeleider, een docent Nederlands die werkzaam was op Fontys Hogescholen. Hij gaf niet alleen les, hij was ook de eigenaar van een klein reclamebureau dat de communicatie van de hogeschool voor zijn rekening nam. Mijn leermeester sprak duidelijke taal: met een paar kleine aanpassingen was het een prima brief.  In twee etappes stuurde ik de brief naar plusminus 80 reclame- en communicatiebureaus in de driehoek Tilburg – Eindhoven – Den Bosch. Het resultaat was teleurstellend: slechts één bureau wilde een afspraak maken.

Beter goed, dan goedkoop!

Eind november ging op een maandagmorgen om 8.15 uur de telefoon in mijn kantoor.  Het was een oude bekende die ik al enkele jaren niet meer gesproken had. Laten we hem gemakshalve Kees de Vries noemen. Kees zat een beetje met de teksten op zijn website in zijn maag. “Het is een ratatouille aan stijlen”, zei hij lachend. “Kun jij hier een beetje lijn in brengen? Als je vanmiddag een offerte op papier zet, kun je deze week nog aan de slag. Tenminste, als je voor mij een leuke prijs rekent, want mijn budget voor de website is eigenlijk al op.”

Netwerken! Gaat de teller meteen lopen?

Bijna een jaar geleden raakte ik na een netwerkdiner met een advocaat aan de praat. We spraken over de meerwaarde van koude acquisitie. Staande aan de bar en nippend aan een latte macchiato vroeg hij zich af waarom zijn mailings zo weinig opleverden. Ik vertelde hem dat geen enkele ondernemer zit te wachten op een boodschap die koud op zijn dak valt. “Het is de kunst om je acquisitie persoonlijk te maken”, hield ik hem voor. “Zelf noem ik dat lauwwarme acquisitie”. De advocaat was een en al oor en vroeg me de hemd van het lijf. 3 kwartier later was hij overtuigd van mijn tips en aanbevelingen.   

Word geen grijze muis, maar blijf jezelf!

Hoe zou je de gemiddelde verkoper, vertegenwoordiger of accountmanager van vandaag de dag kunnen typeren? Op de eerste plaats profileert hij zich door zijn kleding: antracietgrijs pak, roze-wit of Italiaans overhemd met dessin aan de binnenkant van de boord en cognackleurige, leren schoenen met een gesp aan de zijkant. Ziet je hem al een beetje voor ogen? Luister dan vervolgens naar zijn vlotte babbel. Probleemloos slaat hij je om de oren met termen als maatwerk, prijs-/kwaliteitsverhouding en one-stop-shopping. Voel je je aangesproken? Ik niet.

Een schouderklopje doet wonderen

Op mijn 18e verjaardag kreeg ik van mijn moeder een bijzonder cadeau: ik mocht mijn rijbewijs halen. Pas 16 jaar later verzilverde ik dit presentje. De eerste dertig lessen had ik een instructeur waarmee ik kon lezen en schrijven. Of schakelen en spiegelen om in het jargon van Rob te spreken. Rijles voor rijles bereidde hij mij voor op het examen. Volgens Rob was ik er helemaal klaar voor. Drie weken voor het eindexamen begon Rob met zijn eigen rijschool. Een oudere, ervaren rij-instructeur zou de honneurs waarnemen. Vol zelfvertrouwen  stapte ik bij de heer Janssen in de lesauto. 50 minuten later was ik een illussie armer. Volgens de heer Janssen kon ik er helemaal niks van. En ik moest blij zijn dat ik hem als instructeur kreeg. De resterende tijd was beperkt, maar hij zou me klaarstomen voor het examen.